حدود 500 هکتار باغ زیتون در رودبار و حومه وجود دارد و بیش از 3 هزار هکتار از این باغات دارای قدمتی 40 ساله می باشند که رقم روغنی محلی رودبار کشت غالب این باغات قدیمی بوده و اکنون با عملکرد کم و سال آوری شدید مواجه می باشد. به نظر می رسد برداشت میوه طی سالیان متمادی به همراه تغذیه با کودهای شیمیایی و آلی به ویژه عناصر کم مصرف، از عوامل مهم کاهش عملکرد و سال آوری باغات قدیمی منطقه باشد. به همین منظور بررسی اثر تغذیه درختان با استفاده از عناصر غذایی به صورت محلول پاشی در زمان های مختلف در بهبود وضعیت گلدهی و عملکرد مورد توجه قرار گرفت و مطالعه ای در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 5 تیمار و 4 تکرار بر روی درختان زیتون رقم روغنی محلی رودبار باغ کلکسیون ایستگاه تحقیقات زیتون رودبار انجام گرفت. در این مطالعه برخی خصوصیات گل شامل تعداد گل در گل آذین درصد گل های کامل و درصد تشکیل میوه در هر تیمار شمارش گردید. نتایج این بررسی نشان داد تیمار محلول پاشی اثر معنی داری بر افزایش تعداد گل در گل آذین، درصد گل های کامل و درصد تشکیل میوه داشته است. بین زمان های مختلف محلول پاشی نیز تفات معنی داری مشاهده گردید. محلول پاشی درختان در ماه های شهریور و مهر تفاوت معنی داری با درختان شاهد به لحاظ خصوصیات گل و درصد تشکیل میوه نداشتند در حالی که محلول پاشی در ماه های بهمن و اسفند تاثیر معنی داری در افزایش تعدد گل در گل آذین، درصد گل های کامل و درصد تشکیل میوه در مقایسه با درختان شاهد داشتند.

مقدمه: گل محمدی (Rosa damascena Mill.) یکی از درختچه های دارویی و معطره باارزش مناطق کوهستانی کاشان محسوب می شود. این گیاه دارای ژنوتیپ های متعددی می باشد که به واسطه اندازه و رنگ گل ها، تعداد گلبرگ ها و میزان اسانس و ترکیب های تشکیل دهنده آن، بسیار متنوع است.هدف: استخراج و شناسایی ترکیب های تشکیل دهنده اسانس سه ژنوتیپ از گل های محمدی کاشان می باشد.روش بررسی: گل های سه ژنوتیپ گل محمدی صورتی پرپر، سفید و طلایی، از ارتفاعات کاشان جمع آوری شد. اسانس گیری به روش تقطیر با آب و با دستگاه کلونجر انجام شد. اجزای اسانس با استفاده از GC و GC/MS آنالیز و شناسایی شد.نتایج: بازده اسانس گل های ژنوتیپ گل محمدی صورتی پرپر، 0.025 درصد (حجمی/وزنی) به دست آمد. 39 ترکیب اسانس این ژنوتیپ شناسایی شد که سیترونلول (34.7 درصد)، نونادکان (14.5 درصد) و هنیکوزان (10.3 درصد)، ترکیب های عمده اسانس بودند. بازده اسانس ژنوتیپ گل محمدی سفید، 0.035 درصد (حجمی/وزنی) به دست آمد. 21 ترکیب اسانس این ژنوتیپ شناسایی شد که ترکیب های اصلی تشکیل دهنده اسانس، سیترونلول (53.61 درصد)، نونادکان (17.57 درصد) و ژرانیول (12.59 درصد) بودند. بازده اسانس گل های ژنوتیپ گل محمدی طلائی، 0.7 درصد (حجمی/وزنی) به دست آمد. 29 ترکیب اسانس این ژنوتیپ شناسایی شد که بیشترین ترکیب های تشکیل دهنده اسانس، هنیکوزان (32 درصد)، نونادکان (30 درصد) و 9- نونادکن (10.5 درصد) بودند.نتیجه گیری: مونوترپن سیترونلول، بیش از 50 – 30 درصد از کل اسانس ژنوتیپ های صورتی پرپر و سفید بودند، در حالی که اثری از این ترکیب در ژنوتیپ طلایی دیده نشد. از سوی دیگر بیش از نیمی از اجزای اسانس ژنوتیپ طلائی، اختصاص به ترکیب های مومی و سنگین دارد که مقدار آن در ژنوتیپ های صورتی پرپر و سفید، نزدیک به 17 درصد بود.

اغلب گیاهان زینتی یکساله از طریق بذر تکثیر می شوند. بذر بعضی از این گیاهان به جهت سازگاری اکولوژیکی با شرایط محیطی دچار سختی در جوانه زنی هستند. به منظور بررسی تاثیر تیمار های مختلف بر جوانه زنی بذرهای سه گیاه زینتی مریم گلی (Salvia grandiflora)، مینای چمنی (Bellis perennis) و گل مروارید(Alyssum maritimum) سه آزمایش مجزا در قالب طرح کاملاً تصادفی در4 تیمار و4 تکرار انجام شد. این تیمار ها شامل خیساندن در جیبرلیک اسید با غلظت های 100، 500 و 1000 پی پی ام و سولفوریک اسید 50% در زمان های 5، 10 و 20 دقیقه و تیمار سرمادهی طی 3 هفته و در دماهای صفر تا 2، 4-3 و 6-5 درجه سلسیوس و تیمار شاهد بودند. مقایسه میانگین ها با روش دانکن و توسط نرم افزار SPSS انجام گرفت. نتایج نشان داد که تیمار جیبرلیک اسید با غلظت هزار پی پی ام بیشترین تاثیر در درصد و سرعت جوانه زنی گل مروارید داشت. تیمار سرمادهی تاثیر معنی داری روی جوانه زنی نداشت و تیمار سولفوریک اسید باعث کاهش معنی دار جوانه زنی گل مروارید شد. غلظت های مختلف جیبرلیک اسید و سرمادهی تاثیر معنی داری روی جوانه زنی گل مینا چمنی نداشت و سولفوریک اسید کاهش معنی دار جوانه زنی را باعث شد. جیبرلیک اسید در غلظت 1000 پی پی ام افزایش جوانه زنی مریم گلی را سبب شد. بیشترین مقدار جوانه زنی در مریم گلی در تیمار جیبرلیک اسید به میزان 1000 پی پی ام(65/76 درصد) و درجه حرارت 2-0، و سولفوریک اسید در زمان 20 دقیقه مشاهده شد.

هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

با توجه به محدودیت منابع آب زیرزمینی در ایران، محاسبه دقیق، استفاده صحیح، تنظیم و نگهداری این منابع از اهمیت بالایی برخوردار است. یکی از روش های مؤثر برای مدیریت و بهره برداری بهینه از این منابع در حال و آینده، استفاده از مدل سازی است. در این پژوهش مدل سازی تغییرات تراز آب زیرزمینی به صورت ماهانه در دورۀ 2022-2013 با مدل های MLP، WNN و MLPSSO-Wavelet انجام شد که از داده های نه سال اول برای آموزش و سال آخر جهت اعتبارسنجی استفاده شد و بهترین مدل با استفاده از معیارهای ضریب تبیین (R2)، ریشه میانگین مربعات خطا (RMSE) و میانگین خطای مطلق (MAE) تعیین گردید. بارش و دمای ایستگاه سینوپتیک شبستر در دوره آینده (2040-2021) با استفاده از مدل CanESM2 تحت سناریوهای RCP2.6 و RCP8.5 که ارتباط منطقی و مناسبی با ویژگی های اقلیمی مشاهداتی دارند پیش بینی و با استفاده از مدل LARS -WG ریزمقیاس سازی شدند. در دورۀ آتی، تحت هر دو سناریو و در ماه های فوریه ، جولای و اکتبر میانگین بارش کاهش و در نه ماه دیگر افزایش خواهد یافت. برای دما نیز به جز سناریو RCP8.5 و ماه ژوئن، در 11 ماه دیگر و تحت هر دو سناریو، افزایش دما پیش بینی می شود و بیش ترین افزایش دما (43/37 درصد)، در ماه ژانویه و تحت سناریو RCP2.6 خواهد بود. تراز آب زیرزمینی آبخوان دشت شبستر با افت 42/4 متری، از 64/1303 متر در سال 2003 به 22/1299 متر در سال 2022 رسیده است. مطابق نتایج، مدل MLPOSSO-Wavelet با 83/0R2=، 74/0RMSE= و 71/0MAE= در مرحلۀ اعتبارسنجی، دقت بیشتری نسبت به مدل های دیگر دارد. تراز آب زیرزمینی دشت شبستر تحت سناریو RCP2.6 در شش ماه ابتدایی کاهش و در شش ماه دوم نسبت به شش ماه اول افزایش خواهد یافت. تحت سناریو RCP8.5 فقط در ماه های ژانویه، فوریه و دسامبر کاهش تراز آب زیرزمینی پیش بینی می شود و بیش ترین کاهش در ماه ژانویه اتفاق خواهد افتاد.

مطاالعات تکوینی و زیست شناسی گل جایگاه ویژه ای در علم گیاه شناسی دارد. در این پژوهش زمان شروع گل انگیزی و مراحل تکامل جوانه گل در ارقام بادام زود، میان و دیرگل بررسی شد. بدین منظور قبل از آغاز گل انگیزی و القاء 86مریستم رویشی تا زمان شکفتن گل های تشکیل شده در سال بعد (اواسط خرداد 86 تا پایان تمایز یابی از جوانه های موجود از درختان 10 ساله به فاصله هر 10 روز یک بار نمونه برداری تا تشکیل 50 درصد پریموردیای مادگی انجام شد. نمونه ها در ماده تثبیت کننده (Formalin- Acetic- acid- Alchol) FAA قرار داده شد تا برای مراحل بعدی تهیه برش های میکروسکوپی آماده ذخیره شدند. برای مطالعه دقیق ساختمان مریستم، بافت ها و اندام های رویشی و زایشی جوانه ها با استفاده از روش سلول- بافت شناسی از جوانه های تثبیت شده در ماده FAA به وسیله میکروتوم برش های به ضخامت 6 میکروتوم تهیه شد. نتایج آزمایش نشان داد که عمل گل انگیزی (تخت شدن مریستم گنبدی شکل در رقم دیرگل شاهرود 12 (فرانیس) در 9 شهریور 1386 انجام گرفت. این در حالی است که این عمل در رقم زودگل انتخابی H در 17 مرداد و رقم میان گل انتخابی A-93 در 27 مرداد اتفاق افتاد. برانگیختن پریموردیای کاسبرگ ها در رقم زود گل انتخابی H، رقم میان گل انتخابی A-93 و رقم دیر گل شاهرود 12 (فرانیس) به ترتیب در 9 شهریور، 2 شهریور و 22 شهریور 1386 صورت گرفت. القای پریموردیای گلبرگ ها درارقام زود گل انتخابی H، میان گل انتخابی A-93 و دیر گل شاهرود 12 (فرانیس) به ترتیب در 22، 24 و 26 شهریور 1386 صورت گرفت. القای پریموردیای پرچم ها در ارقام زود گل انتخاب H، میان گل انتخابی A-93 و دیرگل شاهرود 12 (فرانیس) به ترتیب در 9 مهر، 18 مهر و 28 مهر 1386 انجام گرفت. تمایزیابی پریموردیای مادگی در ارقام زودگل انتخابی H، میان گل انتخابی A-93 و دیر گل شاهرود 12 (فرانیس) به ترتیب در 18 مهر، 29 مهر و 9 آبان 1386 مشاهده گردید. در حالت کلی، در این مطالعه آن یافت شد که فرآیند مراحل شکل گیری گل در ارقام زود گل. میان گل و دیرگل به ویژه زمان القای گل بین آنها مشابه نیست.

مقدمه: گیاه آویشن دنایی (Thymus daenensis Celak. subsp. daenensis) یکی از گونه های اندمیک جنس آویشن در ایران است. این گیاه به صورت سنتی به عنوان ضدنفخ، هضم کننده غذا، ضد اسپاسم، ضد سرفه و خلط آور در ایران مصرف می شود.هدف: هدف از این مطالعه بررسی اجزای تشکیل دهنده اسانس سرشاخه های گل دار آویشن دنایی بود. روش تحقیق: در این مطالعه اسانس سرشاخه های گل دار گیاه که به روش تقطیر با آب به دست آمده بود توسط تکنیک های GC/FID و GC/MS آنالیز گردید. یافته ها: نتایج به دست آمده نشان می دهد، این اسانس حاوی بیش از 26 ترکیب (معادل تقریباً 7/99 درصد) است. ترکیبات اصلی اسانس عبارت بودند از: تیمول (7/74 درصد)، پارا-سایمن (5/6 درصد)، بتا-کاریوفیلن (8/3 درصد) و متیل کارواکرول (6/3 درصد).نتیجه گیری: این گونه دارای درصد بالایی از مواد فنولی مخصوصاً تیمول است که می تواند به عنوان جایگزین آویشن اروپایی معرفی گردد